هیچ گناهی بالاتر از مقابله و بستن راه بر امام حسین علیه السلام نبوده و نیست.

در عجبم از مقامت ای گلِ یاسِ خاندانِ نبوت ، که رعایت ادب نسبت به جنابتان؛

به شرف توبه نایل و راهی بهشت می کند ، اویی که در یک قدمی سقوط به جهنم ایستاده بود را .

السلام علیک یا فاطمه الزهرا (س)

" اللهم صل علی فاطمه و ابیه و بعلها و بنیها و سر الموستودع فیها به عدد ما احاط به علمک "

به نیت چهارده معصوم (س) و جمیع اموات و درگذشتگان، دهانتان را به ذکر صلواتی خوشبو کنید

ایام فاطمیه تسلیت باد و التماس دعا

دیر می جنبیدی جا مانده بودی . تا می آمدی ببینی چه شده همه چیز تمام شده و آب ها از آسیاب افتاده بود. آن قدر عاشق و دیوانه و داغ دیده بود که نوبت به تو نمی رسید. بچه هایی که در هر نقطه از منطقه گلی گم کرده ودرهرناحیه از جمعشان پرنده ای پریده و غمی جانکاه به جانشان افتاده بود. همین ها بودندکه وقتی گردان بامیدان های مین و پیش بینی نشده ای روبه رو می شد و فرمانده در می ماند که معبر بزند یا نیروها را بعد از طی آن همه راه و تهیه و تدارک وسایل تا هوا روشن نشده برگرداند، چون رنگین کمان ، انبوه نور را می شکافتند و در حالی که باچفیه سر و روی خویش را پوشانده بودندتا شناخته نشوند از جای برخاستند ، خود را به میدان می انداختند تا برای باز شدن راه قدمی بردارند ؛ وقتی بچه ها در محاصر? میدان مین بودند و به به سرعت باید از آن دور می شدند، بعضی ها با علم واطلاع می رفتند جلوی ستون حرکت می کردندوفاش می گفتند که شهادت افتخار ماست ؛ چنان که درشرایطی دیگر، پیش کسوتانی روی سیم خاردار می خوابیدند و معبر می زدنداز گوشت وپوست خود وصدها نفراز رزمندگان پای برقلب وتار وپود آن ها می گذاشتند واز روی وجود نازک تر از گل آن ها رد می شدندو بسا فرماندهانی که این فرصت را از بقیه می ربودند.
طریق دیگر ، در هجوم تانک ها و نداشتن گلول? آر . پی . جی. و سلاحی که از پس خیل خناسان برآید ، برداشتن تعدادی نارنجک بود و کشیدن ضامن ها و بستن اهرم آن ها با کش وجسورانه به سوی تانک ها رفتن و بقی?ماجرا، چنان که بر محمد حسین فهمیده* « رهبر سیزده ساله در لسان رهبر » رفت، و به این وسیله ، گردانی را از مخمصه (حسب نقل ) نجات داد و راه پیشروی راباز کرد .

جایی که دشمن امان همه را می برید و موقعیت تحمل ناپذیری را در خط برای بجه ها به وجود می آورد ، گاه هم? گردان ها و هر سی نفر با هم شروع می کردند به سر دادن شعار الله اکبر و به خودشان و به هر کس در هر کجا که طنین تکبیرشان را می شنید جان و جلا می دادند ، آن جا که نیروهای داخل کانال در نقط? آغاز حمله زمین گیر شده بودند و از لهیب آتش و تیر و ترکشی که از پس وپیش وبالا و پایین می بارید نمی توانستند سربلند کنند و پیکر پاک شهدا و جسم بی جان مجروحان به خاک و خون خفته زخمشان را نمک سود می کرد ، چند نفر در یک لحظه از جا کنده می شدند و راه کار را با هجومی و بانک الله اکبری برای دیگران باز می کردند .این تکبیر در مواقعی از سر شوق و به شکران? فتح و ظفر بود ؛ چنان که وقتی مهمات تمام می شد و تانک های دشمن به سرعت در حال پیشروی بودند ویک نفر با آخرین گلوله ها ی آر . پی . جی . در حالی که چشم همه به دست او بود بر می خاست وتانکی را از حرکت باز می داشت ، بی اختیار به هوا می پرید و الله اکبر می گفت . بعضی ها از خود بی خود می شدند و پیراهن کارشان را درمی آوردند وبدین وسیله در جمع ایجاد روحیه می کردند و خود در رشادت و جنگ جویی سنگ تمام می گذاشتند .
ذکر« الله اکبر» در عبور از سه راه و چهار راه های مرگ یا شهادت نیز رواج خاصی داشت

غیر از معرکه و محل درگیری های حاد مثل منطقه ی عملیات و خط پدافند که فرصت این جور کارها نبود وقتی یکی از دوستان براثر اصابت گلوله ی خمپاره یـا توپ در محل استقرار و خطوط پدافندی نسبتاً آرام به شهادت می رسید، قبل از این که در مورد انتقالش تصمیمی بگیرند، او را به جمع برادران دل سوخته اش می بردند تا بچه ها شب را به شهید" بیتوته" کنند؛ درد دل ها و و قول و قرارهایی که خاص خودشان بود و بعد اشک و آه و ناله های جان سوز و روح نواز و پس از آن که بدن مطهرش را انتقال می دادند، مقداری از خاک محل شهادت را برمی داشتند و با آن مهر نماز درست می کردند و به یادگار نگه می داشتند

وقتی کسی مجروح می شد و قسمتی از بدنش آسیب جدی می دید، یا یکی از اعضایش را ازدست می داد، ازاین که خدا او را قابل دانسته و هدیه ای از او پذیرفته است، خوشحال وشکرگزار بود اما وقتی با خاطره یا عکسی از دوستان شهید خود در همان عملیات روبه رو می شد، ناراحت بود که چرا نتوانسته است همه ی وجود خود را تقدیم دوست کند و بعد به فکر فرو می رفت که چه خطایی از اوسر زده و درانجام دادن چه کاری کوتاهی کرده که"تجدید" شده است.
به همین طمع، یعنی عرضه ی دار وندار به حضرت دوست بود که رزمنده ی مجروح را بعد از آن که با اصرار به نقاهت گاه می فرستادند، در اولین فرصت فرار را بر قرار ترجیح می داد و خودش را به بقیه می رساند واین کار فقط بهانه ای می خواست؛ کافی بود مریض بدحالی را بیاورند و تخت خالی نباشد تا او به رغم تازگی زخمش و لزوم تحت نظر بودن، بزند بیرون و به اصطلاح "جیم شود".
افراد واقعاً نسبت به یاران شهید خود احساس جا ماندن و عقب بودن از قافله داشتند، لذا با هفتاد درصد جراحت هم جبهه را ترک نمی کردند؛ حتی بـرای بـالا نـرفتن آمـار مجروحان به بیمارستان نیز نمی رفتند. به علاوه، همه ی تلاش خود را به کار می بستند تا کسی، نقص یا جراحتی هر چند شدید را در وجودشان کسف نکند وهمچنان بتوانند دوشادوش دیگران کار و رنج و زحمت و مسئولیت قبول کنند. در ایـن فاصله اگر مرخصی می رفتند به خانواده توضیح می دادند که خون داده اند! یا تصادف کرده اند. گاهی که دست این بچه ها پیش مسئولان و برادرانی که از حال و روزشان خبری نداشتند رو می شد، خدا می داند به شخص سالم در راه پیمایی و حمل مجروح و شب عملیات و کارهای جمعی و نسبتاً سنگین به ایشان کار محول کرده اند، یا برای بهتر انجام شدن امری به آن ها تذکر داده اند و حالا بعد ازاین که موج انفجار گلوله ای پای مصنوعی برادری را به گوشه ای پرتاب می کرد درمی یافتند که واقعیت از چه قرار بـوده است. حتی بچه های صمیمی هم بعد از شهادت یکدیگر را می شناختند و راز و رمـز قضایا برایشان روشن می شد.

رسم بود که بعد از عملیات، دوستان و آشنایان شهید جمع می شدند و قبل از این که بدن مطهر او را به تعاون و سپس شهر و دیار خودش انتقال بدهند، کاغذی و طوماری می نوشتند به این مضمون که :" شهید... مبادا ما دوستان را فراموش و از شفاعت خود محروم کنی". بعد بچه ها یکی یکی اسم خود را زیر کاغذ می نوشتند و امضا می کردند و داخل جیب لباس شهید می گذاشتند، آن گاه، نامه ی دیگری به خانواده ی شهید می نوشتند در صورتی که اهل آن محل نبودند و نمی توانستند حضوری آن ها را ببینند مبنی براین که " این کاغذ را ما هم رزمان شهید نوشته ایم و خواهش می کنیم آن را همراه شهید، با لباس به خاک بسپارید".

کم نبودند افرادی که دعا ودرخواستشان اجابت شده بود و چنان کردند که با خدای خود عهد کرده بودند و حق تعالی هم به وعده ی خویش عمل کرد که خلف وعده در شأن او جل جلاله نیست.
چنان که درمورد خواص اولیا شنیده ایم و دیده ایم که از مرگ خودشان خبر می دادند، بعضی از بچه ها نیز محل و تاریخ و نحوه ی شهادتشان را برای دوستان خود می گفتند و درست همان می شد. عده ای دهایشان این بود که شهید مفقود الاثر باشند؛ بعضی عهد می کردند درعملیات پیش روجان سالم به در برند تا بتوانند درعملیات دیگری شرکت کنند وآن جا به شهادت برسند؛ گروهی ازخدایشان می خواستند روز عاشورا یـا درحالی که مشغول نماز و عبادت هستند به شهادت برسند و چنین هم مـی شد؛ بـعضی همین نام ها و نشانی ها و طریقه ی شهادت خود را درخواب می دیدند وبه خواص دوستان خود اعلام می کردند و بعد همان می شد. بسیارند اکنون در میان رزمندگان و دوستان شهدا که هرکدام تعدادی از این شهدای بزرگوار و ارجمند را می شناسند. شهدایی که مطابق خواسته وگفته و پیش بینیشان جامه ی شهادت به تـن کردند و به دیـار شـهدا شتافتند.
بر اساس این تلقی بود برادرانی سفارش می کردند مثلاً جنازه ی مرا در فلان تاریخ به منزل ببر تا با مراسم عقد و عروسی همشیره ام برخورد نکند و سفارش هایی از این قبیل.

سخن و سکوت و نگاه و ذکر و فکر و حال و هوای بچه ها در لحظات آخر هم تماشایی بود. وقتی عروج روحانی و سفر ربانی بچه ها به طول می انجامید و در آستان? رسیدن به حق و متصل شدن به ان کانون عشقو پرستش قرار داشتند، از دوستان و برادرانی که نزدیک آنها بودندمی خواستند برایشان سور? توبه را تلاوت کنند یا دعای کمیل و دعای توسل بخوانند. اگر سرشان روی زانوی کسی بود تقاضا می کردندآن را به زمین بگذارد یا دوستان نزدیک و برادران صیغه ای خود را به امری نصیحت می می کردند که بعدها او به آن می رسید و سرآن را در می یافت . بعضی دستشان را باز می کردندو بعد لبخند زنان می بستند و به همان حالت جان می باختندو بعضی با اصرار بلند می شدند و به کمک بچه ها رو به قبله می ایستادند و گاهی در همان حلت روحشان به سوی دوست پر می کشید واما بیش از همه نامهای ائمه بود که بر زبان مجروحان جاری می گشت و بسیار موجب تخفیف درد و رنج می شد. بچه ها هم با گفتن عباراتی و خواندن اوراد و اذکار، سعی می کردند از التهاب و اضطرابشان بکاهند. از هم? آداب جان گدازتر، آب نخواستن و آب نیاشامیدن بچه ها بود و در اوج تشنگی و عطش و گرما و بی رمقی ناشی از خونریزی ، تأسی کردن به آقا ابی عبدالله و با لب تشته از دنیا رفتن. بعضی شب عملیات با دوستان خاص خود شرط و عهد می کردند که اگر توفیق رفیقشان شدو مجروح شدند و براثر غلب? عطش از آیشان آب خواستند، به عجز و التماس آنها اعتنا نکنند تا بتوانند در صورت مقدر شدن شهادت، تشنه بر عاشوراییان وارد شوند که وفای به این شرط کار آسانی نبود.

برای ایجاد نظم و انضباط بیش تر، مسئولان گردان و گروهان یا واحد، گاهی دست به تنبیه صلواتی می زدند، به این نحو که برای نداشتن "گـتر" کش پاچه ی شلوار صد صلوات، برای باز بودن بند پوتین صد و پنجاه صلوات و به همین ترتیب برای آنچه مقرر بود، صواتی قرار می دادند نثار ارواح طیبه ی شهدا.
اگر فرمانده یا مربی مشغول صحبت کردن درکلاس بود و احیاناً کسی زمزمه ای می کرد یا بازیگوشی، قاعده این بود که گوینده ایشان را دعوت به فـرستادن تعدادی صلوات می کرد –البته طوری که کسی نشوند و در واقع در دلش آن قدر که جلسه تمام بشود و او هنوز در کار فرستادن صلوات باشد. دراین نحوه ی برخورد، اطاعت بی چون و چرای رزمندگان باعث می شد چنین تنبیه هایی مؤثر واقع شود، والا می توانستند صلوات نفرستند که گاهی نیز این اتفاق می افتاد؛ چنان که
می گویند فاضل صافی معاون دسته ی شهید گلفتی (گل فتحی) گردان انصار، یکی از نیروهای زیر مجموعه ی خود را به دلیل استنکاف از انجام دادن وظیفه ای با صد صلوات جریمه کرد وبعد از دو روز ازاو پرسید:" صلوات ها را فرستادی؟" و جواب منفی شنید و رد شد و رفت. چند روز بعد، دوباره به آن برادر برخورد و پرسید: "صلوات ها را فرستادی؟" و او با کمال خون سردی باز هم پاسخ منفی داد. معاون دسته در جواب گفت:" عیبی ندارد، من خودم برای شادی روح شهدا می فرستم!"
برای بازداشتن شخص از کار مکروه و انجام دادن عمل غیر صحیح نیز از فرستادن صلوات های مکرر برای تنبیه استفاده می کردند و به این طریق، به او می فهماندند که کار خوبی نمی کند وآن برادر هم لبخند زنان دست از آن عمل می کشید؛ کارهایی مثل بلند صحبت کردن، با پوتین روی پتو رفتن، آب را یک نفس آشامیدن، سلاح بدون خشاب را روی کسی گرفتن، بازی با مهمات ، شکستن لیوان آب خوری و امثال این امور.

بوی عملیات که به مشام می رسید دل توی دل هیچ کس نبود. از سر ذوق و شوقی که داشتند دور هم جمع می شدند و با کتاب منزل، قرآن کریم، فال می گرفتند؛ گاهی این کار را یکی از هم رزمان به عهده می گرفت. در تفأل با قرآن چنان که سید بن طاووس در آداب تفأل با قرآن، از حضرت رسول اکرم(ص) نقل کرده است نخست سه مرتبه سوره ی اخلاص را می خواندند و سه صلوات می فرستادند، سپس سه مرتبه می گفتند:" اللهم انی تفألت بکتابک و توکلت علیک فارنی من کتابک ما هو مکتوم من سرک المکنون فی عینک" و بعد کتاب را می گشودند. یا عبارت امام صادق(ع) را درمفاتیح می خواندند.
برخلاف پشت جبهه، تفأل شیوه ی اهل تردید نبود. اتفاقاً بچه های قوی تر و دست پرتر اهل تفأل بودند؛ مگر در موارد خاصی که با نامه به کسی اطلاع می دادند پدرش یا برادرش فوت کرده و این در شرایطی بود که شاید بیش از چند روز به عملیات نمانده بود. شخص هم مردد بود؛ چون نمی دانست دقیقاً کی عملیات می شود، در می ماند که چه بکند. ممکن بود بماند و اصلاً به این زودی ها خبری نشود. از طرفی احتمال داشت پایش را از منطقه بیرون بگذارد و عملیات بشود؛ که آن وقت دائم با خودش جنگ و دعوا داشت. در این مواقع تفأل به قرآن تنها راه چاره بود مخصوصاً اگر سوره ی مبارکه ی فتح می آمد و به دنبال آن عملیات آغاز می شد! تفأل الزاماً برای اخبار و آگاهی از چند و چون عملیات نبود. یک وقت برای تعبیر خواب صورت می گرفت وقت دیگر برای امور خیر و غیر از آن.